Choroby ośrodkowego układu nerwowego
Do tej grupy należą między innymi udar mózgu, stwardnienie rozsiane, padaczka, część zakażeń i chorób zapalnych, guzy oraz skutki urazów czaszkowo-mózgowych. Objawy mogą wynikać z uszkodzenia mózgu albo rdzenia kręgowego i obejmować zarówno zaburzenia ruchowe czy czuciowe, jak i zmiany zachowania, pamięci lub świadomości.
Udar mózgu występuje, gdy dopływ krwi do części mózgu zostaje zablokowany albo dochodzi do pęknięcia naczynia. W obu sytuacjach liczy się szybkie rozpoznanie i pilna pomoc medyczna [6]. Przemijający atak niedokrwienny (TIA) również wymaga szybkiej oceny specjalistycznej, ponieważ może poprzedzać udar [3].
Choroby obwodowego układu nerwowego i nerwowo-mięśniowe
Problemy nerwów obwodowych mogą powodować ból, zaburzenia czucia, osłabienie mięśni lub nieprawidłowe odruchy. Do chorób wpływających na sprawność nerwowo-mięśniową należą m.in. nużliwość mięśni, stwardnienie zanikowe boczne i rdzeniowy zanik mięśni. Samo osłabienie siły nie pozwala ustalić miejsca ani przyczyny problemu.
Choroba Alzheimera, choroba Parkinsona i uszkodzenie komórek nerwowych
Choroby neurodegeneracyjne wiążą się z postępującym pogorszeniem funkcji określonych populacji komórek nerwowych. Do najbardziej znanych należą choroba Alzheimera i choroba Parkinsona [5]. Pierwsza kojarzy się przede wszystkim z narastającymi zaburzeniami pamięci i innych funkcji poznawczych, druga często z objawami ruchowymi. Nie da się jednak wskazać jednej najgroźniejszej choroby neurologicznej — znaczenie kliniczne zależy od konkretnego rozpoznania, tempa przebiegu, powikłań i możliwości leczenia.