Cukrzyca a impotencja – jak choroba wpływa na erekcję?

• Mężczyźni z cukrzycą są ponad trzykrotnie bardziej narażeni na zaburzenia erekcji niż mężczyźni bez cukrzycy [1].
• Na wzwód wpływają jednocześnie stan naczyń, działanie układu nerwowego, hormony, przyjmowane leki oraz kondycja psychiczna.
• Brak nasienia podczas orgazmu nie jest tym samym co impotencja; jedną z możliwych przyczyn u osoby z cukrzycą jest wytrysk wsteczny.
• Diagnostyka obejmuje wywiad, badanie lekarskie, ocenę wyrównania cukrzycy, lipidogram i – gdy są wskazania – badania hormonalne.
• Podstawą postępowania jest leczenie czynników odwracalnych; leki na erekcję dobiera lekarz po ocenie przeciwwskazań i ryzyka sercowo-naczyniowego.
• Testosteron stosuje się wyłącznie u wybranych pacjentów z objawami i potwierdzonym niedoborem tego hormonu.

Jeżeli objawy wskazują na niedobór androgenów, lekarz może zlecić diagnostykę, zanim zostanie rozważona terapia TRT.

• Zdrowie mężczyzn
• problemy z erekcją po 40. roku życia
• konsultacji z diabetologiem online

Zaburzenia erekcji oznaczają utrzymującą się niezdolność do uzyskania lub utrzymania wzwodu wystarczającego do satysfakcjonującej aktywności seksualnej [3]. Sprawność seksualna mężczyzny spada, powodując frustrację. Zaburzenia potencji nie są tym samym co spadek libido, trudnościami z osiągnięciem orgazmu ani zaburzeniami wytrysku, choć problemy te mogą występować równocześnie. Zaburzenia seksualne w przebiegu cukrzycy mogą więc obejmować więcej niż jeden obszar funkcjonowania.

Metaanaliza obejmująca 145 badań wykazała, że zaburzenia erekcji dotyczyły 52,5% mężczyzn z cukrzycą, a ich częstość była około 3,5 raza większa niż w grupie bez tej choroby [2]. Badania wykazują, że ryzyko rośnie wraz z wiekiem, czasem trwania choroby, gorszym wyrównaniem glikemii i obecnością powikłań naczyniowych lub neurologicznych. Problemy mogą pojawić się zarówno w cukrzycy typu 1, jak i u mężczyzn chorujących na cukrzycę typu 2. Zależność cukrzyca a potencja nie jest jednak przesądzona: indywidualne ryzyko zależy od wielu czynników. Cukrzyca typu 2 zwiększa ryzyko zaburzeń erekcji o 50%.

Pierwszym objawem może być słabsza sztywność prącia, wydłużony czas potrzebny do uzyskania wzwodu albo jego zanikanie przed odbyciem stosunku płciowego. Takie problemy z erekcją mogą ograniczać sprawność seksualną i skłaniać do unikania zbliżeń. Znaczenie ma też występowanie spontanicznych erekcji porannych. Ich zachowanie nie wyklucza choroby organicznej, ale pomaga lekarzowi ocenić udział czynników psychicznych [3].

Jeżeli problemy z erekcją występują tylko w określonej sytuacji, są nagłe i współistnieją z silnym lękiem, możliwa jest impotencja psychogenna. Stopniowe pogarszanie się wzwodu w każdej sytuacji częściej sugeruje podłoże naczyniowe lub neurologiczne. Także zaburzenia erekcji u 30-latka wymagają oceny, szczególnie gdy współistnieją z cukrzycą, otyłością lub nadciśnieniem.

Warto wiedzieć: Viagra - jak działa, jak stosować i czy warto? · Zdrowie mężczyzn

Diagnostyka zaczyna się od rozmowy o początku i nasileniu trudności, erekcjach porannych, libido, orgazmie, wytrysku, chorobach przewlekłych i stosowanych lekach. Lekarz ocenia również ciśnienie tętnicze, masę ciała, układ naczyniowy, nerwowy, hormonalny i moczowo-płciowy.

Europejskie wytyczne zalecają oznaczenie glukozy na czczo lub HbA1c, lipidogramu oraz porannego testosteronu całkowitego, jeżeli badań tych nie wykonywano w odpowiednim czasie [3]. W zależności od objawów lekarz może rozszerzyć diagnostykę między innymi o prolaktynę i LH [3]. Leczenie testosteronem można rozważać dopiero po potwierdzeniu niedoboru w co najmniej dwóch porannych oznaczeniach i zestawieniu wyników z objawami [4].

Nowe albo nasilające się zaburzenia erekcji mogą poprzedzać zmiany miażdżycowe, dlatego wymagają oceny ryzyka sercowo-naczyniowego [5]. U mężczyzn w średnim wieku nie należy zatem sprowadzać problemu wyłącznie do stresu czy wieku., ponieważ stanowią poważny problem.

Leczenie impotencji wymaga równoległego zajęcia się przyczyną i objawem. Plan może obejmować zmniejszenie glikemii, leczenie nadciśnienia i dyslipidemii, redukcję nadmiernej masy ciała, regularną aktywność fizyczną oraz rezygnację z palenia. Zmiany stylu życia wspierają zdrowie naczyń i mogą poprawić sprawność seksualną oraz komfort życia seksualnego, ale nie zastępują diagnostyki [3].

Inhibitory fosfodiesterazy typu 5, takie jak sildenafil lub tadalafil, stanowią leczenie pierwszego wyboru u wielu mężczyzn z zaburzeniami erekcji [3]. Inhibitory fosfodiesterazy wymagają pobudzenia seksualnego i nie zwiększają automatycznie libido. Nie wolno łączyć ich z azotanami ani donorami tlenku azotu, ponieważ może dojść do nieprzewidywalnego, niebezpiecznego spadku ciśnienia [3]. Dlatego leki na potencję i inne preparaty stosowane na problemy z potencją powinny być dobierane po ocenie stanu zdrowia, pozostałych leków i przeciwwskazań.

Jeżeli farmakoterapia doustna jest nieskuteczna lub przeciwwskazana, lekarz może omówić aparat próżniowy, alprostadyl stosowany miejscowo albo we wstrzyknięciach do ciał jamistych. Leczenie chirurgiczne z wszczepieniem protezy prącia rozważa się po niepowodzeniu metod mniej inwazyjnych lub zgodnie ze świadomą preferencją pacjenta [3]. Gdy istotną rolę odgrywają lęk, depresja lub konflikt w relacji, pomocna bywa psychoterapia lub terapia par połączona z leczeniem medycznym.