
Mowa bezdźwięczna – przyczyny, skutki i terapia
Mowa bezdźwięczna to zaburzenie realizacji dźwięczności, w którym spółgłoski dźwięczne są wymawiane jak ich bezdźwięczne odpowiedniki. W polskiej logopedii bywa nazywana dyslalią desonoryzacyjną. Mowa bezdźwięczna może mieć różne przyczyny, dlatego postępowanie logopedyczne powinno wynikać z diagnozy. Plan terapii może obejmować rozróżnianie dźwięczności, wywoływanie i utrwalanie głosek dźwięcznych w mowie spontanicznej [1].




































