Logest

Lekarz może rozważyć Logest u pacjentki potrzebującej antykoncepcji doustnej, jeśli po zebraniu wywiadu nie stwierdzi przeciwwskazań i oceni bilans korzyści oraz ryzyka jako odpowiedni. ChPL wyraźnie wskazuje, że decyzja o przepisaniu produktu powinna uwzględniać indywidualne czynniki ryzyka, zwłaszcza ryzyko powstania zakrzepów krwi i porównanie tego ryzyka z innymi złożonymi hormonalnymi środkami antykoncepcyjnymi. [1]

Podczas konsultacji lekarz może zweryfikować m.in. wcześniejsze i obecne choroby, występowanie zakrzepicy w wywiadzie osobistym lub rodzinnym, migrenę z aurą, palenie tytoniu, nadciśnienie, masę ciała, planowane zabiegi chirurgiczne, okresy długotrwałego unieruchomienia oraz stosowane leki i preparaty roślinne. W przypadku kontynuacji antykoncepcji istotne są również informacje o tolerancji dotychczasowego leczenia oraz zmianach stanu zdrowia od poprzedniej oceny.

Konsultacja w Medicept jest usługą prywatną i nie jest finansowana przez NFZ. Samo wypełnienie wywiadu ani opłacenie konsultacji nie oznacza automatycznej kwalifikacji do leku ani gwarancji wystawienia e-recepty.

W czasie stosowania lekarz może ponownie oceniać bezpieczeństwo terapii, zwłaszcza gdy pojawią się nowe choroby, zmieni się masa ciała, wystąpi wysokie ciśnienie krwi, planowany jest zabieg operacyjny albo zmieni się lista przyjmowanych leków. Nieregularne krwawienia mogą występować szczególnie w pierwszych miesiącach, jednak utrzymujące się lub nowe krwawienia z dróg rodnych wymagają oceny przyczyny. Produktu nie należy stosować po upływie terminu ważności zamieszczonego na opakowaniu. [1][2]

Nie należy stosować leku Logest m.in. przy aktualnej lub przebytej żylnej chorobie zakrzepowo-zatorowej, takiej jak zakrzepica żył głębokich lub zatorowość płucna, a także przy określonych zaburzeniach krzepnięcia, takich jak niedobór białka C, niedobór białka S, niedobór antytrombiny III czy obecność czynnika V Leiden. Przeciwwskazaniami są również m.in. przebyty zawał lub udar, przemijający napad niedokrwienny, migrena z aurą, ciężkie nadciśnienie tętnicze, ciężka cukrzyca z uszkodzeniem naczyń krwionośnych, bardzo wysokie stężenie tłuszczów we krwi, ciężka choroba wątroby, nowotwory wątroby, określone nowotwory hormonozależne oraz krwawienie z dróg rodnych o nieustalonej przyczynie. [1][2]

Ryzyko powstania zakrzepów krwi jest największe w pierwszym roku stosowania złożonej antykoncepcji hormonalnej oraz może ponownie wzrosnąć po wznowieniu stosowania po przerwie wynoszącej co najmniej 4 tygodnie. Do czynników zwiększających ryzyko należą m.in. wiek powyżej 35 lat, otyłość, dodatni wywiad rodzinny, długotrwałe unieruchomienie i okres po porodzie. ChPL wskazuje także, że palenie zwiększa ryzyko tętniczych powikłań zakrzepowo-zatorowych, zwłaszcza u kobiet po 35. roku życia. [1]

Szczególnej oceny wymagają także m.in. choroba Leśniowskiego-Crohna, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, toczeń rumieniowaty układowy, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, hipertriglicerydemia, migrena, choroby wątroby i pęcherzyka żółciowego. Jeśli pacjentka wymaga zabiegu chirurgicznego lub będzie unieruchomiona przez dłuższy czas, powinna poinformować o tym lekarza. [1][2]

Jak każdy lek, Logest może powodować działania niepożądane, choć nie wystąpią one u każdej osoby. Do działań częstych wymienionych w dokumentacji należą nudności, bóle brzucha, zwiększenie masy ciała, bóle głowy, zmiany nastroju lub nastrój depresyjny oraz ból i tkliwość piersi. Niezbyt często zgłaszano m.in. wymioty, biegunkę, zatrzymanie płynów, migrenę, zmniejszenie popędu płciowego, powiększenie piersi, wysypkę i pokrzywkę. [1][2]

Rzadkie, ale poważne działania niepożądane obejmują szkodliwe zakrzepy krwi w żyłach lub tętnicach, w tym zakrzepicę żył głębokich, zatorowość płucną, zawał, udar i przemijający napad niedokrwienny. Ryzyko zależy od indywidualnych czynników i powinno być ocenione przed rozpoczęciem oraz w trakcie stosowania leku. [1][2]

Niektóre leki mogą zmieniać stężenie hormonów lub osłabiać działanie antykoncepcji. W ChPL wymieniono m.in. niektóre leki przeciwpadaczkowe, takie jak fenytoina, karbamazepina, topiramat czy prymidon, ryfampicynę, gryzeofulwinę oraz preparaty zawierające ziele dziurawca zwyczajnego. Inhibitory proteazy HIV/HCV i nienukleozydowe inhibitory odwrotnej transkryptazy mogą zwiększać lub zmniejszać stężenie estrogenów i progestagenów. [1]

Silne i umiarkowane inhibitory CYP3A4, w tym niektóre azolowe leki stosowane w zakażeniach grzybiczych, makrolidy oraz blokery kanału wapniowego, mogą zwiększać stężenie hormonów w osoczu. Dokumentacja wskazuje także interakcję z sokiem grejpfrutowym. Logest może wpływać na stężenie innych leków, m.in. cyklosporyny i lamotryginy. Przed konsultacją warto przygotować pełną listę leków, suplementów i preparatów ziołowych. [1][2]

Logest jest przeciwwskazany przy jednoczesnym stosowaniu określonych schematów leczenia wirusowego zapalenia wątroby typu C zawierających m.in. ombitaswir z parytaprewirem i rytonawirem z dazabuwirem, glekaprewir z pibrentaswirem albo sofosbuwir z welpataswirem i woksylaprewirem. [1][2]

Logest jest przeciwwskazany w ciąży. Jeśli dojdzie do ciąży podczas stosowania produktu, dokumentacja zaleca przerwanie stosowania i kontakt z lekarzem. Złożone doustne środki antykoncepcyjne mogą również wpływać na laktację, zmniejszając ilość i zmieniając skład pokarmu, dlatego stosowanie leku w okresie karmienia piersią zasadniczo nie jest zalecane do czasu zakończenia karmienia. [1][2]

U kobiet bezpośrednio po porodzie ryzyko żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej jest zwiększone. Ocena możliwości rozpoczęcia lub wznowienia antykoncepcji hormonalnej powinna więc uwzględniać okres poporodowy, karmienie piersią i inne indywidualne czynniki ryzyka. [1]

Natychmiastowej oceny wymagają objawy mogące wskazywać na zakrzep krwi. W przypadku zakrzepicy żył głębokich mogą to być jednostronny obrzęk nogi lub stopy, ból lub tkliwość, wzrost temperatury kończyny albo zmiana koloru skóry. Zatorowość płucna może objawiać się nagłą niewyjaśnioną dusznością, przyspieszonym oddechem, nagłym kaszlem, krwiopluciem, ostrym bólem w klatce piersiowej, silnymi zawrotami głowy lub nieregularnym biciem serca. [1][2]

Pilnego kontaktu z lekarzem wymagają również nagłe objawy neurologiczne sugerujące udar lub przemijający napad niedokrwienny, w tym jednostronne osłabienie lub drętwienie, trudności z mówieniem, zaburzenia widzenia, nagłe zaburzenia równowagi albo silny nietypowy ból głowy. Natychmiastowej pomocy wymagają także objawy obrzęku naczynioruchowego, takie jak obrzęk twarzy, języka lub gardła, trudności w połykaniu albo oddychaniu. [1][2]

Więcej informacji o preparacie: Rigevidon.

Więcej informacji o preparacie: Madinette.