Wirus HIV – objawy, diagnostyka i leczenie

• Wczesne objawy zakażenia HIV mogą przypominać grypę, ale u części osób nie występują wcale [1].
• Test laboratoryjny IV generacji wykrywa antygen p24 oraz przeciwciała anty-HIV; moment badania trzeba odnieść do okresu okna diagnostycznego [3].
• Leczenie antyretrowirusowe nie usuwa wirusa HIV z organizmu, lecz skutecznie kontroluje jego replikację [1].
• Skutki uboczne zależą od konkretnego preparatu, połączenia leków i stanu zdrowia pacjenta; większość można monitorować lub opanować po konsultacji z lekarzem [4].
• Osoba utrzymująca niewykrywalną wiremię dzięki prawidłowo stosowanej terapii nie przenosi HIV drogą płciową [1].

Szersze informacje o zakażeniu zawiera materiał Co obecnie wiemy o wirusie HIV? Inne omówienia medyczne są dostępne w dziale objawy i choroby.

• objawy i choroby
• recepta online

HIV uszkadza układ odpornościowy, zwłaszcza limfocyty CD4. Nieleczone zakażenie HIV może z czasem przejść w AIDS, czyli najbardziej zaawansowane stadium choroby, w którym wzrasta podatność na zakażenia oportunistyczne i niektóre nowotwory związane z głębokim niedoborem odporności [1].

Ostra faza zakażenia HIV rozwija się zwykle po kilku tygodniach. Mogą pojawić się gorączka, ból gardła, wysypka, powiększenie węzłów chłonnych, bóle mięśni, ból głowy i zmęczenie. Objawy są nieswoiste. Osoby zakażone HIV mogą nie zauważać żadnych dolegliwości, a faza przewlekła bywa przez dłuższy czas bezobjawowa [2].

Nieleczone, zaawansowane zakażenia HIV mogą wiązać się z nawracającymi infekcjami, spadkiem masy ciała, przewlekłą gorączką lub objawami neurologicznymi [1]. Ryzyko chorób nowotworowych omawia również artykuł publikowany z okazji 4 lutego, Światowego Dnia Walki z Rakiem.

Terapia ARV łączy leki blokujące różne etapy cyklu życiowego HIV. Stosowane leki obejmują nukleozydowe i nukleotydowe inhibitory odwrotnej transkryptazy, nienukleozydowe inhibitory odwrotnej transkryptazy, inhibitory integrazy oraz inhibitory proteazy. Inhibitory proteazy są jedną z dostępnych klas i nie wchodzą w skład każdego schematu. Dobór terapii zależy od wyników badań, chorób współistniejących, interakcji i oporności wirusa [5].

Szybkie rozpoczęcie leczenia antyretrowirusowego jest zalecane u osób zakażonych HIV. Osoby zakażone HIV powinny omówić schemat z lekarzem prowadzącym, który uwzględnia wyniki i zmiany stanu zdrowia. Celem jest uzyskanie i utrzymanie zahamowania replikacji wirusa, ochrona układu odpornościowego oraz ograniczenie progresji zakażenia HIV. Tak prowadzone leczenie zmniejsza ryzyko zaawansowanego niedoboru odporności. Leki antyretrowirusowe nie prowadzą do całkowitego wyleczenia, dlatego terapia jest długotrwała i wymaga regularnego przyjmowania preparatów oraz monitorowania leczenia antyretrowirusowego [5]. Indywidualne dobieranie schematów leczenia ma na celu minimalizowanie ryzyka skutków ubocznych.

Korzyści wynikające z terapii antyretrowirusowej obejmują również ochronę partnerów seksualnych. Utrzymanie supresji wirusowej dzięki skutecznej terapii zapobiega przeniesieniu HIV drogą płciową — zasada ta jest określana jako U=U [5].

Pilnej oceny medycznej wymagają zwłaszcza: rozległa wysypka z pęcherzami lub zajęciem błon śluzowych, obrzęk twarzy, duszność, omdlenie, uporczywe wymioty z odwodnieniem, silny ból brzucha, żółtaczka, ciemny mocz, wyraźne zmniejszenie ilości oddawanego moczu albo nagłe zaburzenia świadomości. Poważne reakcje są rzadkie, ale mogą wymagać szybkiej zmiany postępowania [5].

Przed konsultacją warto zapisać nazwę preparatu, godzinę dawki, czas pojawienia się dolegliwości oraz inne stosowane leki i suplementy. Ułatwia to ocenę interakcji i decyzję o badaniach.