Pramolan

• Pramolan ma postać tabletek powlekanych zawierających 50 mg dichlorowodorku opipramolu. [1]
• Wskazania do stosowania leku Pramolan obejmują zaburzenia lękowe uogólnione oraz zaburzenia występujące pod postacią somatyczną. [1]
• Leczenie powinno odbywać się pod nadzorem lekarza, który indywidualnie ocenia zasadność terapii i sposób stosowania. [1][2]
• Przed rozpoczęciem lub kontynuacją leczenia należy poinformować lekarza o chorobach współistniejących oraz wszystkich przyjmowanych lekach. [1][2]
• Pramolan może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn, szczególnie w połączeniu z alkoholem. [1][2]

Jeżeli potrzebujesz konsultacji dotyczącej dalszego stosowania leku Pramolan, możesz rozpocząć prywatną konsultację w Medicept przez stronę recepta online. Podczas konsultacji lekarz może zapytać o rozpoznanie, obecne objawy, wcześniejsze leczenie, tolerancję leku, choroby współistniejące oraz inne przyjmowane preparaty.

Lekarz może wystawić e-receptę wyłącznie wtedy, gdy po konsultacji uzna to za medycznie zasadne. Rozpoczęcie konsultacji nie oznacza gwarancji otrzymania recepty. Medicept świadczy usługi wyłącznie prywatnie i konsultacje nie są finansowane przez NFZ.

Pramolan 50 mg to 50 mg tabletki powlekane. Substancja czynna leku Pramolan to dichlorowodorek opipramolu. Każda tabletka zawiera 50 mg tej substancji. Preparat zawiera również substancje pomocnicze, w tym laktozę jednowodną, a w rdzeniu tabletki znajduje się m.in. krzemionka koloidalna bezwodna. [1][2] Pramolan łagodzi stany przygnębienia i poprawia samopoczucie, ułatwia również zasypianie.

Opipramol wykazuje duże powinowactwo do receptorów sigma typu 1 i 2 oraz działa antagonistycznie na receptory histaminowe H1. W przeciwieństwie do strukturalnie podobnych trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych ma małą aktywność antycholinergiczną i nie hamuje wychwytu zwrotnego serotoniny ani noradrenaliny. U ludzi opipramol wykazuje działanie przeciwlękowe i uspokajające. [1]

Leczenie zaburzeń lękowych uogólnionych lekiem Pramolan powinno przebiegać pod kontrolą lekarza. Dokumentacja produktu wskazuje, że działanie opipramolu nie pojawia się natychmiast, dlatego lek nie powinien być traktowany jako preparat do samodzielnego, doraźnego modyfikowania terapii. [1]

Leku Pramolan nie należy stosować m.in. w przypadku nadwrażliwości na opipramol, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne lub którykolwiek składnik produktu. Przeciwwskazaniami są również ostre zatrucie alkoholem, lekami nasennymi, przeciwbólowymi lub psychotropowymi, ostre zatrzymanie moczu, ostre delirium, nieleczona jaskra z wąskim kątem, niedrożność jelita porażenna oraz rozrost gruczołu krokowego z zaleganiem moczu. [1]

Przeciwwskazaniem są także wcześniej istniejący blok przedsionkowo-komorowy wyższego stopnia oraz nadkomorowe lub komorowe zaburzenia przewodzenia. Leku Pramolan nie należy stosować jednocześnie z inhibitorami MAO. [1]

Szczególnej oceny wymagają m.in. choroby wątroby lub nerek, zwiększona tendencja do występowania drgawek, niewydolność naczyń mózgowych, wcześniejsze uszkodzenie serca i inne zaburzenia przewodzenia. Ostrożności wymaga również rozrost gruczołu krokowego bez zalegania moczu. U pacjentów z wcześniej istniejącym blokiem przedsionkowo-komorowym pierwszego stopnia lub innymi zaburzeniami przewodzenia ChPL wskazuje na konieczność częstych badań EKG, jeżeli lekarz zdecyduje o zastosowaniu opipramolu. [1]

Podczas długotrwałego leczenia zaleca się kontrolę czynności wątroby. Lek Pramolan może również powodować zaburzenia wytwarzania krwinek, dlatego w określonych sytuacjach lekarz może zlecić wykonanie badania krwi. [1][2]

Jak każdy produkt leczniczy lek Pramolan może powodować działania niepożądane, choć nie występują one u każdego pacjenta. Często, szczególnie na początku leczenia, obserwowano zmęczenie, suchość błony śluzowej jamy ustnej, uczucie zatkanego nosa, niedociśnienie oraz spadki ciśnienia związane ze zmianą pozycji ciała. [1][2]

Do działań niepożądanych występujących niezbyt często należą m.in. zawroty głowy, senność, zaburzenia oddawania moczu, zaburzenia akomodacji, drżenie, zwiększenie masy ciała, pragnienie, tachykardia, palpitacje, zaparcia, skórne reakcje alergiczne, zaburzenia ejakulacji oraz zaburzenia erekcji. [1][2]

Rzadkie skutki uboczne obejmują m.in. stany pobudzenia, bóle głowy, parestezje, stany splątania, zaburzenia snu, zapaść sercowo-naczyniową, zaburzenia przewodzenia i nasilenie istniejącej niewydolności serca. Mogą również wystąpić nudności, wymioty, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zaburzenia smaku, obrzęki lub zatrzymanie moczu. [1][2]

Bardzo rzadko opisywano mózgowe napady drgawkowe, zaburzenia koordynacji ruchowej, akatyzję, choroby nerwów obwodowych, nagłą jaskrę, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, a po długotrwałym leczeniu także żółtaczkę i przewlekłe uszkodzenie wątroby. Możliwe jest również zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych oraz zmiany obrazu krwi, w tym leukopenia i agranulocytoza. [1][2]

Przed rozpoczęciem lub kontynuacją przyjmowania leku Pramolan należy przekazać lekarzowi pełną listę stosowanych leków. Szczególne znaczenie mają neuroleptyki, leki nasenne i uspokajające, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, leki stosowane w chorobie Parkinsona, leki przeciwdrgawkowe, fenotiazyny, beta-adrenolityki i leki przeciwarytmiczne. [1][2]

Jednoczesne stosowanie inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny z opipramolem może prowadzić do addytywnego wpływu na układ serotoninergiczny. Fluoksetyna i fluwoksamina mogą zwiększać stężenia niektórych trójpierścieniowych leków psychotropowych i nasilać działania niepożądane. Znaczenie mogą mieć również leki wpływające na mikrosomalny układ enzymów wątrobowych. [1]

Inhibitory MAO wymagają szczególnego postępowania: ChPL i ulotka wskazują na co najmniej 14-dniową przerwę przy zmianie leczenia między inhibitorami MAO a opipramolem. Takiej zmiany nie należy wykonywać samodzielnie — decyzję podejmuje lekarz. [1][2]

Lek Pramolan może nasilać działanie leków stosowanych w znieczuleniu ogólnym. Jednoczesne przyjmowanie z lekami uspokajającymi lub nasennymi może nasilać ośrodkowe działanie hamujące. W trakcie leczenia nie należy pić alkoholu, ponieważ połączenie z opipramolem może powodować senność. [1][2]

W ciąży opipramol może być stosowany jedynie wtedy, gdy lekarz uzna to za bezwzględnie konieczne, szczególnie w pierwszym trymestrze. Przed zastosowaniem leku Pramolan pacjentka powinna poinformować lekarza, jeżeli jest w ciąży, podejrzewa ciążę lub ją planuje. [1][2]

W okresie karmienia piersią opipramolu nie należy stosować, ponieważ substancja czynna leku w niewielkich ilościach przenika do mleka. Jeżeli przyjmowanie leku Pramolan jest bezwzględnie wskazane, zgodnie z dokumentacją produktu należy przerwać karmienie piersią. [1][2]

Doświadczenie w stosowaniu opipramolu u dzieci jest niewielkie, dlatego leczenie tej grupy może odbywać się wyłącznie pod kontrolą lekarza. U osób starszych szczególnej uwagi wymagają m.in. zaburzenia ze strony układu nerwowego, w tym stany splątania. [1][2]

Przy prawidłowym stosowaniu leku zdolność reakcji może ulec zmianie. Dlatego przyjmowanie leku Pramolan może zaburzać zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn, zwłaszcza w połączeniu z alkoholem. [1][2]

Jeżeli podczas stosowania leku wystąpi gorączka, infekcja grypopodobna lub ból gardła, należy skontaktować się z lekarzem. W takiej sytuacji lekarz może zlecić wykonanie badania krwi ze względu na możliwość wystąpienia zmian w obrazie krwi. [1][2]

Skórne reakcje alergiczne, takie jak wysypka lub pokrzywka, wymagają kontaktu z lekarzem; dokumentacja produktu wskazuje na zakończenie leczenia w przypadku reakcji alergicznych skóry. Nie należy jednak samodzielnie modyfikować terapii w innych sytuacjach bez konsultacji. [1][2]

Po przyjęciu większej niż zalecona ilości leku należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem lub udać się do szpitala. Objawy przedawkowania mogą obejmować m.in. zaburzenia świadomości, drgawki, zaburzenia rytmu serca, znaczne zmniejszenie ciśnienia tętniczego krwi, trudności w oddychaniu lub wstrząs. [1][2]

W przypadku nagłego odstawienia leku, szczególnie po długotrwałym stosowaniu dużych dawek, mogą wystąpić niepokój, pocenie się, nudności, wymioty i zaburzenia snu. Decyzję o zakończeniu leczenia podejmuje lekarz, a ulotka wskazuje na stopniowe odstawianie pod jego kontrolą. [2]