Ciężka niewydolność nerek wyklucza stosowanie metforminy. Substancja jest wydalana przez nerki, dlatego wartość GFR powinna być oceniona przed rozpoczęciem leczenia i następnie okresowo. ChPL wskazuje, że przy GFR poniżej 30 ml/min metformina jest przeciwwskazana.[1][4] Przy mniejszym, ale jeszcze nie tak zaawansowanym upośledzeniu funkcji nerek decyzja o leczeniu wymaga indywidualnej oceny dodatkowych czynników zwiększających ryzyko kwasicy mleczanowej.
Lek jest przeciwwskazany przy uczuleniu na metforminę lub składniki preparatu, ostrej kwasicy metabolicznej (w tym mleczanowej i ketonowej), stanie przedśpiączkowym w cukrzycy, a także ostrych stanach z ryzykiem pogorszenia czynności nerek, takich jak odwodnienie, ciężkie zakażenie lub wstrząs. Przeciwwskazania obejmują również niewydolność wątroby, choroby prowadzące do niedotlenienia tkanek, ostre zatrucie alkoholem i alkoholizm.[1][4]
Sama stabilna przewlekła niewydolność serca nie jest tym samym co ostra lub niestabilna niewydolność serca. Zgodnie z ChPL metformina może być stosowana u niektórych pacjentów ze stabilną przewlekłą niewydolnością serca przy odpowiedniej kontroli czynności serca i nerek, natomiast ostra i niestabilna niewydolność serca stanowi przeciwwskazanie.[4]
Zgłoś lekarzowi rozpoznaną lub podejrzewaną chorobę mitochondrialną, w tym MELAS (encefalopatię mitochondrialną z kwasicą mleczanową i incydentami podobnymi do udaru) lub MIDD (cukrzycę z głuchotą dziedziczoną w linii matczynej). Przy rozpoznaniu tych chorób metformina nie jest zalecana. Jeśli po jej przyjęciu pojawią się objawy wskazujące na MELAS lub MIDD, należy natychmiast przerwać leczenie i uzyskać pilną ocenę diagnostyczną.[1]