Dicortineff

Każdy ml zawiesiny zawiera 2500 j.m. neomycyny w postaci siarczanu neomycyny, 25 j.m. gramicydyny oraz 1 mg fludrokortyzonu octanu. Substancje pomocnicze obejmują między innymi trolaminę, rozcieńczony kwas solny, chlorek sodu, etanol, wodę oczyszczoną i chlorek benzalkoniowy. Preparat zawiera chlorek benzalkoniowy w ilości 0,1 mg/ml. [1][2]

Dicortineff ma postać białej lub prawie białej zawiesiny. Po dłuższym pozostawieniu może powstać osad, a po lekkim wstrząśnięciu zawiesina ponownie staje się jednolita. Lek jest dostępny w butelce o pojemności 5 ml z kroplomierzem. [2]

Krople Dicortineff są przeznaczone wyłącznie do stosowania miejscowego do oczu i uszu — odpowiednio do worka spojówkowego albo przewodu słuchowego. Nie należy stosować preparatu w innych miejscach, w tym do nosa. Dokumentacja produktu wskazuje także na konieczność wstrząśnięcia butelki przed użyciem i unikania kontaktu końcówki kroplomierza z okiem, powieką lub inną powierzchnią, aby ograniczyć ryzyko zanieczyszczenia zawartości. [1][2]

Informacja produktowa opisuje schemat stosowania leku Dicortineff u dorosłych, młodzieży oraz dzieci powyżej 2. roku życia. Konkretne dawkowanie i sposób stosowania powinny pozostawać zgodne z zaleceniami lekarza; treść tej strony nie zastępuje indywidualnego schematu leczenia. [1][2]

W okulistyce lek Dicortineff jest wskazany w stanach zapalnych gałki ocznej, błony naczyniowej, spojówek oraz brzegów powiek. Obejmuje więc między innymi określone stany, w których występuje zapalenie spojówek lub innych struktur przedniego odcinka oka, jednak sama obecność zaczerwienienia, pieczenia czy wydzieliny nie przesądza o zasadności zastosowania tego leku. [1][2]

W laryngologii wskazania obejmują stany zapalne ucha zewnętrznego i środkowego, stany zapalne po zabiegach operacyjnych oraz stany pourazowe w obrębie zewnętrznego przewodu słuchowego. [1] Przed zastosowaniem kropli do uszu szczególnie ważne jest wykluczenie perforacji błony bębenkowej.

Lekarz podejmuje decyzję o rozpoczynaniu bądź kontynuowaniu terapii po ocenie aktualnego obrazu klinicznego, wcześniejszego leczenia, chorób współistniejących, alergii oraz przyjmowanych leków. Krople do oczu i uszu zawierające jednocześnie antybiotyki i kortykosteroid nie powinny być stosowane samodzielnie wyłącznie na podstawie podobieństwa objawów do wcześniejszej infekcji.

Preparatu Dicortineff nie należy stosować przy nadwrażliwości na substancje czynne, inne antybiotyki aminoglikozydowe lub którąkolwiek substancję pomocniczą. Przeciwwskazaniami są również wirusowe, gruźlicze i grzybicze zakażenia oka lub ucha. Przy stosowaniu do oka przeciwwskazaniem są choroby z ubytkami nabłonka rogówki oraz jaskra, natomiast w przypadku podania do ucha — perforacja błony bębenkowej. [1][2]

Szczególną ostrożność należy zachować, jeśli istnieje podejrzenie pęknięcia błony bębenkowej ucha. Przedostanie się leku do ucha środkowego może powodować piekący ból, a nawet uszkodzenie nerwu słuchowego. [1] Z tego powodu krople Dicortineff nie powinny być stosowane do przewodu słuchowego bez wcześniejszej konsultacji, gdy stan błony bębenkowej jest niepewny.

Długotrwałe stosowanie preparatu może sprzyjać nadkażeniom bakteryjnym i grzybiczym. W przypadku stosowania kortykosteroidu do oka możliwe jest również zwiększenie ciśnienia wewnątrzgałkowego. Długotrwałe podawanie steroidów do oczu wiąże się z ryzykiem nadciśnienia ocznego lub jaskry, uszkodzenia nerwu wzrokowego, ograniczenia pola widzenia i rozwoju tylnej zaćmy podtorebkowej. [1]

W chorobach powodujących zmniejszenie grubości rogówki lub twardówki po miejscowym stosowaniu kortykosteroidów opisywano perforacje. Kortykosteroidy mogą też zmniejszać odporność na zakażenia, sprzyjać infekcjom i maskować ich objawy kliniczne albo brak skuteczności antybiotyku. [1]

Chlorek benzalkoniowy obecny w preparacie Dicortineff może powodować podrażnienie oczu, szczególnie u osób z zespołem suchego oka lub zaburzeniami rogówki. Może być również absorbowany przez miękkie soczewki kontaktowe i zmieniać ich zabarwienie. Oficjalna ulotka zaleca zdjęcie miękkich soczewek przed zakropleniem i zachowanie co najmniej 15 minut przed ich ponownym założeniem; noszenie soczewek nie jest zalecane podczas leczenia zakażeń oka. [2]

Jak każdy lek, Dicortineff może powodować działania niepożądane, choć nie występują one u każdego pacjenta. Rzadko zgłaszano niespecyficzne zapalenie spojówek oraz reakcje uczuleniowe. Z częstością nieznaną mogą pojawić się świąd lub pieczenie spojówek, nieostre widzenie oraz reakcje nadwrażliwości prowadzące do podrażnienia, pieczenia, kłucia, swędzenia i zapalenia skóry. [1][2]

Skutki uboczne związane z obecnością steroidu mają szczególne znaczenie przy intensywnym lub długotrwałym stosowaniu. Miejscowe kortykosteroidy mogą prowadzić do zwiększenia ciśnienia wewnątrzgałkowego, uszkodzenia nerwu wzrokowego, ubytków pola widzenia oraz tylnej zaćmy podtorebkowej. W chorobach związanych ze ścieńczeniem rogówki lub twardówki zwiększa się także ryzyko perforacji. [1]

Reakcje nadwrażliwości mogą występować także w związku z neomycyną. Możliwa jest nadwrażliwość krzyżowa na inne antybiotyki aminoglikozydowe. Jeśli podczas stosowania leku Dicortineff pojawią się objawy uczulenia, dalsze postępowanie należy omówić z lekarzem. [1]

Przed zastosowaniem preparatu należy poinformować lekarza o wszystkich przyjmowanych obecnie i ostatnio lekach, również dostępnych bez recepty. Przy miejscowym stosowaniu do oczu i uszu wchłanianie substancji czynnych jest niewielkie, jednak podczas długotrwałego zakraplania możliwe jest sporadyczne przenikanie ich do krążenia ogólnego. [1][2]

W takich sytuacjach opisano możliwość interakcji z lekami zwiotczającymi mięśnie oraz lekami przeciwzakrzepowymi. Fludrokortyzon po wchłonięciu ogólnoustrojowym może osłabiać działanie leków przeciwcukrzycowych. Niektóre leki, w tym rytonawir i kobicystat, mogą nasilać działanie preparatu i zwiększać ryzyko ogólnoustrojowych działań niepożądanych glikokortykosteroidów. [1][2]

Dicortineff nie jest zalecany do stosowania u kobiet w ciąży. Dokumentacja produktu wskazuje na ograniczone dane dotyczące stosowania u ciężarnych oraz ryzyko związane ze składnikami preparatu, dlatego zastosowanie leku wymaga oceny lekarza. [1]

W okresie karmienia piersią nie wiadomo, czy miejscowo zastosowane neomycyna, gramicydyna i fludrokortyzon przenikają do mleka. Nie można wykluczyć ryzyka dla karmionego dziecka. Decyzja dotycząca kontynuowania leczenia kobiety lub przerwania karmienia piersią powinna należeć do lekarza, po uwzględnieniu korzyści wynikających z karmienia piersią dziecka i korzyści z terapii dla pacjentki. [1][2]

Oficjalna charakterystyka opisuje stosowanie kropli Dicortineff u dorosłych, młodzieży i dzieci powyżej 2 lat. Nie jest to jednak równoznaczne z tym, że preparat będzie właściwy dla każdego dziecka z objawami ze strony oczu lub uszu. Kwalifikacja do leczenia i dobór schematu stosowania należą do lekarza. [1]

Po podaniu kropli do oczu może wystąpić przemijające niewyraźne widzenie lub inne zaburzenia widzenia. Do czasu ich ustąpienia pacjent nie powinien prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn. [1][2]

Należy skonsultować się z lekarzem, jeśli podczas stosowania preparatu nasila się lub utrzymuje ból oka, zaczerwienienie, obrzęk lub podrażnienie, a także w przypadku pojawienia się nieostrego widzenia lub innych zaburzeń widzenia. [1][2]

Natychmiastowego kontaktu z lekarzem lub udania się do najbliższego szpitala wymagają ciężkie reakcje nadwrażliwości opisane w ulotce, takie jak wysypka połączona z obrzękiem, obrzęk twarzy lub gardła, ucisk w klatce piersiowej albo trudności w oddychaniu. [2]

Jeżeli nie ma poprawy klinicznej, dokumentacja produktu wskazuje, że leczenie preparatem łączącym kortykosteroid z antybiotykiem nie powinno trwać dłużej niż 7 dni. Oficjalna ulotka określa czas leczenia jako do 2 dni po ustąpieniu objawów, lecz nie dłużej niż 7 dni. Nie należy jednak samodzielnie przedłużać ani modyfikować terapii — decyzję dotyczącą dalszego stosowania leku Dicortineff podejmuje lekarz. [1][2]