Milurit

• Milurit zawiera allopurynol – substancję zmniejszającą produkcję kwasu moczowego poprzez hamowanie oksydazy ksantynowej. Dostępne są tabletki 100, 150, 200 i 300 mg. [1], [2]

• Lek stosuje się w określonych stanach związanych z hiperurykemią, m.in. w leczeniu dny moczanowej, nefropatii moczanowej i wybranych rodzajów kamicy nerkowej. Sam podwyższony wynik kwasu moczowego bez objawów nie oznacza automatycznie wskazania do leczenia. [1], [2]

• Milurit nie jest doraźnym lekiem przeciwbólowym na ostry napad dny. Inaczej ocenia się rozpoczęcie terapii podczas napadu, a inaczej postępowanie u osoby, która już stale przyjmuje allopurynol. [1], [2]

• Wysypka podczas stosowania allopurynolu wymaga natychmiastowego przerwania przyjmowania leku i kontaktu z lekarzem. Może być pierwszym objawem ciężkiej reakcji nadwrażliwości. [1], [2]

• Funkcja nerek i wątroby ma znaczenie dla bezpiecznego prowadzenia terapii, podobnie jak stosowanie innych leków, w szczególności niektórych leków moczopędnych, azatiopryny i merkaptopuryny. [1], [2]

Nie stosuj Miluritu w przypadku uczulenia na allopurynol lub którykolwiek składnik leku.[1]

Substancją czynną Miluritu jest allopurynol. Hamuje on oksydazę ksantynową, czyli enzym uczestniczący w powstawaniu kwasu moczowego. W efekcie zmniejsza produkcję kwasu moczowego i jego stężenie w organizmie. Jest to leczenie ukierunkowane na gospodarkę moczanową, a nie lek przeznaczony do szybkiego uśmierzania bólu stawu podczas ostrego napadu. [1]

Milurit występuje w tabletkach 100, 150, 200 i 300 mg. Właściwą moc i schemat ustala lekarz, uwzględniając wskazanie, stężenie moczanów oraz czynność nerek i wątroby.[1]

Tabletki Milurit 100 mg zawierają laktozę. Nie powinny ich stosować osoby z rzadką dziedziczną nietolerancją galaktozy, brakiem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy. Podział tabletki powinien odpowiadać zaleceniu lekarza.[1]

Przy rozważaniu dalszego stosowania allopurynolu ważne jest przede wszystkim ustalenie, z jakiego powodu lek został wcześniej zalecony. Wskazania obejmują określone postacie hiperurykemii i ich powikłania, w tym jawną dnę moczanową, nefropatię moczanową oraz niektóre przypadki kamicy związanej z zaburzeniami gospodarki moczanowej. [1], [2]

Samo stwierdzenie podwyższonego stężenia kwasu moczowego nie przesądza o konieczności stosowania Miluritu. ChPL wskazuje, że bezobjawowa hiperurykemia zasadniczo nie jest wskazaniem do terapii tym preparatem. Z drugiej strony brak aktualnego bólu stawów nie wystarcza do stwierdzenia, że wcześniej rozpoczęte leczenie obniżające stężenie moczanów stało się zbędne. Znaczenie ma całe rozpoznanie, przebieg choroby oraz wyniki badań. [1]

Stężenie moczanów pomaga ocenić skuteczność terapii. Allopurynol i jego metabolity są wydalane przez nerki, dlatego ich czynność ma znaczenie dla bezpieczeństwa. Lekarz uwzględnia także choroby wątroby, tarczycy i hemochromatozę.[1]

Przeczytaj także: długoterminowe leczenie dny moczanowej.

Milurit nie jest preparatem przeznaczonym do doraźnego zwalczania bólu i zapalenia podczas napadu dny. ChPL rozróżnia rozpoczęcie terapii allopurynolem od sytuacji, w której napad pojawia się już w trakcie stosowania leku. Rozpoczynania allopurynolu w czasie trwającego ostrego napadu nie należy traktować jako sposobu jego leczenia; moment włączenia terapii ustala lekarz. [1], [2]

Jeżeli natomiast ból i obrzęk typowe dla napadu pojawią się u osoby, która już przyjmuje allopurynol, sam napad nie jest powodem do samodzielnego odstawienia dotychczasowego leku. ChPL przewiduje kontynuację już prowadzonej terapii podczas napadu, natomiast sposób leczenia samego ostrego zapalenia powinien zostać dobrany medycznie. [1]

Ta zasada nie dotyczy objawów mogących świadczyć o reakcji nadwrażliwości. W przypadku wysypki lub innych opisanych niżej objawów alarmowych obowiązuje natychmiastowe przerwanie przyjmowania allopurynolu i kontakt z lekarzem.

Reakcje skórne należą do najczęściej opisywanych działań niepożądanych allopurynolu i mogą pojawić się w dowolnym momencie terapii. Wysypka podczas stosowania Miluritu wymaga natychmiastowego przerwania przyjmowania leku i skontaktowania się z lekarzem. Nie należy samodzielnie ponownie rozpoczynać stosowania preparatu. [1], [2]

Objawy wymagające pilnej oceny medycznej: pęcherze na skórze, złuszczanie naskórka, zmiany dotyczące błon śluzowych, gorączka, powiększone węzły chłonne lub szybko nasilające się objawy ogólne w połączeniu z wysypką mogą wskazywać na ciężką reakcję nadwrażliwości. W takiej sytuacji nie należy czekać do zaplanowanej rutynowej konsultacji.

Do ciężkich reakcji związanych z allopurynolem należą m.in. DRESS, zespół Stevensa-Johnsona (SJS) i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN). Po przebytym ciężkim zespole nadwrażliwości, SJS lub TEN nie należy ponownie podawać allopurynolu. [1], [2]

Przerwij przyjmowanie leku i natychmiast uzyskaj pomoc medyczną także przy obrzęku twarzy, języka lub gardła, trudnościach w połykaniu lub oddychaniu albo zapaści. Przy zagrożeniu oddychania lub utracie przytomności wezwij pomoc pod 112 lub 999.[3]

Czy każdy pacjent powinien mieć oznaczenie HLA-B*5801?

Nie. Allel HLA-B*5801 jest związany ze zwiększonym ryzykiem ciężkich reakcji nadwrażliwości, ale badanie nie jest obowiązkowym testem dla każdego pacjenta rozpoczynającego leczenie. ChPL wskazuje na rozważenie genotypowania w określonych grupach o większej częstości występowania tego allelu; przewlekła choroba nerek może dodatkowo zwiększać ryzyko u części takich pacjentów. Nawet u osoby z ujemnym wynikiem badania nadal może wystąpić ciężka reakcja skórna. [1], [2]

Przed kontynuacją Miluritu lekarz powinien znać pełną listę stosowanych leków, także tych przepisanych przez innych specjalistów. Szczególnie istotna jest możliwość interakcji allopurynolu z azatiopryną i 6-merkaptopuryną. Jednoczesne stosowanie może prowadzić do toksycznego wzrostu ekspozycji na te leki, ciężkiej mielosupresji i pancytopenii. Z tego względu takiego połączenia należy unikać, a jeżeli z przyczyn klinicznych jest konieczne, wymaga ono specjalistycznego prowadzenia i kontroli parametrów krwi. Pacjent nie powinien samodzielnie zmieniać dawek któregokolwiek z tych leków. [1]

Znaczenie mają również leki moczopędne. U osób z przewlekłą niewydolnością nerek stosowanie allopurynolu razem z lekami moczopędnymi, zwłaszcza tiazydowymi, wiąże się z koniecznością szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko reakcji nadwrażliwości i potrzebę monitorowania czynności nerek. [1], [2]

Zgłoś także amoksycylinę lub ampicylinę, ponieważ zwiększają ryzyko wysypki; lekarz rozważa inny antybiotyk, jeśli to możliwe. Kontroli może wymagać również jednoczesne stosowanie leków przeciwkrzepliwych, teofiliny lub cyklosporyny. Nie zmieniaj tych terapii samodzielnie.[1]

Łatwe powstawanie siniaków, niewyjaśnione krwawienia, ból gardła, gorączkę lub inne objawy zakażenia zgłoś lekarzowi jak najszybciej. Mogą wskazywać na zaburzenia krwi; uwaga ta dotyczy także osób, które nie przyjmują azatiopryny ani merkaptopuryny.[3]

Tolerancja przewodu pokarmowego i wątroba

Podczas stosowania allopurynolu opisywano m.in. nudności i wymioty. Przyjmowanie preparatu po posiłku może poprawiać tolerancję ze strony przewodu pokarmowego. Możliwe są też zaburzenia czynności wątroby; zgłoś nowe dolegliwości i nieprawidłowe wyniki badań. [1]

Ciąża i okres karmienia piersią

Bezpieczeństwo stosowania allopurynolu w ciąży nie jest wystarczająco udokumentowane. Według ChPL lek może być stosowany w ciąży jedynie wtedy, gdy nie ma bezpieczniejszej alternatywy, a choroba stanowi zagrożenie dla matki lub nienarodzonego dziecka. Decyzję podejmuje lekarz po indywidualnej ocenie. [1]

Allopurynol i jego metabolit oksypurynol przenikają do mleka kobiecego. ChPL nie zaleca stosowania allopurynolu w okresie karmienia piersią, dlatego informację o karmieniu należy przekazać lekarzowi przed podjęciem decyzji dotyczącej dalszego leczenia. [1]

Prowadzenie pojazdów

U części osób podczas leczenia mogą wystąpić senność, zawroty głowy lub zaburzenia koordynacji. Do czasu poznania swojej indywidualnej reakcji na lek należy zachować ostrożność przy prowadzeniu pojazdów i obsługiwaniu maszyn. [1]

W przypadku konsultacji dotyczącej kontynuacji Miluritu warto przygotować informacje pozwalające odtworzyć przebieg dotychczasowego leczenia:

• rozpoznanie, z powodu którego allopurynol został zalecony, np. dna moczanowa, nefropatia moczanowa albo określony typ kamicy nerkowej;

• ostatnie oraz wcześniejsze wyniki stężenia kwasu moczowego wraz z datami pobrania;

• wyniki dotyczące czynności nerek wraz z datami, a jeśli są dostępne – także wcześniejsze informacje dotyczące czynności wątroby;

• dotychczasowe zalecenie lub dokumentację wskazującą, kiedy i z jakiego powodu rozpoczęto leczenie;

• informację o tolerancji preparatu, w tym o występowaniu wysypki, nudności, wymiotów lub innych nowych objawów;

• pełną listę leków przyjmowanych obecnie i niedawno, w tym leków moczopędnych, azatiopryny, merkaptopuryny oraz preparatów zaleconych przez innych lekarzy;

• informację o ciąży, jej planowaniu lub karmieniu piersią, jeśli dotyczy.

Zakres potrzebnych badań lekarz dobiera do rozpoznania, historii terapii i aktualnego stanu zdrowia. Jeżeli dostępne informacje nie pozwalają bezpiecznie podjąć decyzji zdalnie, może zalecić dodatkową diagnostykę lub badanie osobiste.